AzeriMəhəmməd İsrafiloğlu

Memleket etrafında at koşduran- Şah İsmail Hatai.

Vatan sevgisi, kendi ebedi tazeliği ve gücünü hiç bir zaman kaybetmiyor.

Neçə gündür ki, mətbuat və sosial şəbəkələri Şah İsmayıl mövzusu rəsmən işğal edib. Tarixi şəxsiyyətlərimizi heç bir zaman mistik, mifik təfəkkürlə kultlaşdırılmasını sevmədim. Ensiklopedik zəka, tanınmış tatar tarixçi və filosofu Lev Qumilyovun təbirincə desək : “mifin məlumatlarını yoxlamaq mümkün deyil. Nə vaxt ki mif təntənə ilə qalib gəlir, onda elmin, həm də bütün mədəniyyətin əsl tənəzzülü başlayır”. Bu baxımda tarixi şəxsiyyətlərimizi bütləşdirən, elmilikdən kənar süni pafosdan doğan epitetlərlə övülməsi gerçəkdən yolverilməzdir. Bunun ağrılarını günümüzdə belə yaşayırıq. Uzaq orta əsrlər bir yana qalsın, gözümüzün önündə baş vermiş tarixə belə bu yapılırsa orta əsrlərdə “yaşamağa” nə hacət?!

Tarix keçmişdir bu gün deyildir. Oradan süzülüb gələn, milli tərbiyəmizə, Dövlətçiiyimizə nə fayda verirsə onlara odaklanmalıyıq. Tarixi Şəxsiyyətlərimizə münasibətdə də həmçinin.Qaş qayırdığın yerdə göz çıxartmağın adı yoxdur. Yurdumuzun hər qarışı uğrunda vurşan bütün qəhrəmanlarımızın ruhu gəzir torpaqlarımızın hər qarışında.Sabir Rüstəmxanlının “ Ömür kitabı” nda Şah İsmayılla bağlı tariximizin və qan yaddaşımızın dərinliklərindən gələn hisslərin ifadəsində də bu diqtə yatır.Bir sözlə möhtəşəmdir.

Kitabdan olan parçanı Türkçədən verilməsi əlimdə yalnız bu variantın olmasından qaynaqlanır. Amma eyni zamanda bu çevirinin müəllifi Azərbaycanı candan sevən, dəyərli şair,yazar, hüquqşunas olan rəhmətlik İbrahim Bozyeli də anmamıza vəsilə oldu. İşıqlar içində yatsın işıqlı İnsan İbrahim Bozyel…

TARİHTEN GELEN SES.

Sultan Hüseyin Baykara şöhret güneşinin batdığı çağda Şah İsmail Hataiyə samimi bir mektup yazar ve gönlünü almak için rakkaseler gönderir. Şah İsmail ise asray rakkaselerine bakıp “ benim ayş u işrete vaktim yok!” der. “ Ben savaş adamıyım, böyle müsahipleri de istemiyorum.Benim durup dinlemeden memleketim etrafında at koşdurmam gerekir! ”
Onun bu sözlerini hatırlarken, içimden gizli bir titreme geçiriyorum. Böyle bir güce, böyle bir ruha hayran kalmamak elde değil.
Memleket etrafında at koşdurmak yalnız Şah İsmailerin, devlet başkanı ve kahramanların mı meramıdır?
Bu sözler bana, bir annenin dudakları arasından çıkan ninni gibi geliyor. Cocuk doğduğunda ona verilecek ilk ders şu olmalıdır: Senin borcun Vatan torpağını korumaktır!
Bazen köye gittiğimde uzak asrların arkasından gelen bir feryatd kibi at kişnemesi kanımı tutuşturuyor. Kulaklarımda o uzak feryad çınlıyor. Birine uğramak bahanesiyle atın dizginini bırakıyorum ve memleketin başına dolanan bir anne şefkatiyle beni çağırıyor. Gözlerim göremediği genişlik için sızlıyor ve öyle zann ediyorum ki, aynı sızıltı atın tırnaklarını da yakıyor…
Memleket etrafında at koşdurmak… Dünyanın ne güzel vakitleri varmış! Ülke, memleket, bu sözler de bir ev kadar, bir aile kadar bütün ve aziz görünüyor… Şimdi o at da yarım metrelik top namlusunu kesip geçen kılclar da cocuk oyuncakları kibi cansız ve aldatıcıdır; gögsünü gerip kolunun gücü ile yurdunu koruya bilmek inancı ve mutluluğu da safca bir masal gibi geliyor. Kıtadan kıtaya ulaşan, dünyayı dolanıp geçen silahlar az imiş gibi nukleer azrailleri gece gündüz yeryüzünün başında dönüyorlar. İcat edip talihimizi onlara emanet etmişiz…
Fakat insan ruhunun da kendi kanunları var! Silahlar değişip sömürü ve ölüm biçimleri yenileşse de hücum ve savunmanın yüzlerle teknik yardımçıları yaratılsa da memleketin etrafını atla değil, sesten hızlı uçaklarla dolaşsak da yurdu, ocağı koruma anlayışı,Vatan sevgisi, kendi ebedi tazeliği ve gücünü hiç bir zaman kayb etmiyor. Görülüyor ki, insan bu sevgiye bağlandığında dünyanın bütün gücü onun kolunda toplanıyor ve gökyüzünün bütün işığı onun düşüncesine doluyor.
Bence herkes hayali de olsa gece gündüz kendi Yurdunun etrafında at koşturmalıdır…
SABİR RÜSTƏMXANLI “ ÖMÜR KİTABI”NDAN PARÇA.

Məhəmməd İsrafiloğlu

Etiketler
Daha Fazla Göster

İlgili Makaleler

Bir Cevap Yazın

Başa dön tuşu
Kapalı